Η κρυοσυντήρηση ωαρίων αποτελεί σήμερα μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις στην αναπαραγωγική ιατρική, προσφέροντας στις γυναίκες τη δυνατότητα να διατηρήσουν τη γονιμότητά τους για το μέλλον. Χάρη στις σύγχρονες τεχνικές υαλοποίησης (vitrification), τα ωάρια μπορούν να καταψυχθούν με υψηλά ποσοστά επιβίωσης και να χρησιμοποιηθούν αργότερα στο πλαίσιο εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF). Το ερώτημα που τίθεται συχνότερα είναι: «Πότε είναι η κατάλληλη ηλικία για να γίνει η κρυοσυντήρηση ωαρίων;» Η ηλικία παίζει καθοριστικό ρόλο Η γονιμότητα της γυναίκας συνδέεται άμεσα με την ηλικία της. Από τη γέννηση, ο αριθμός των ωαρίων στις ωοθήκες μειώνεται σταδιακά, ενώ με την πάροδο του χρόνου μειώνεται και η ποιότητά τους. Η πιο σημαντική πτώση της γονιμότητας παρατηρείται μετά τα 35 έτη, ενώ μετά τα 38-40 χρόνια η μείωση γίνεται ακόμη πιο έντονη. Για τον λόγο αυτό, η ηλικία κατά την οποία καταψύχονται τα ωάρια επηρεάζει σημαντικά τις πιθανότητες μελλοντικής εγκυμοσύνης. Ποια θεωρείται η ιδανική ηλικία; Γενικά, η καλύτερη περίοδος για κρυοσυντήρηση ωαρίων είναι μεταξύ 30 και 35 ετών. Σε αυτή την ηλικιακή ομάδα τα ωάρια διατηρούν συνήθως καλή ποιότητα και η γυναίκα έχει τη δυνατότητα να συλλέξει ικανοποιητικό αριθμό ωαρίων μετά από διέγερση των ωοθηκών. Η κρυοσυντήρηση μπορεί να πραγματοποιηθεί και σε νεότερες ηλικίες, εφόσον υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, αλλά και σε μεγαλύτερες ηλικίες, εφόσον η ωοθηκική λειτουργία παραμένει επαρκής. Πότε συνιστάται να εξεταστεί η επιλογή της κρυοσυντήρησης; Η απόφαση είναι προσωπική και εξατομικεύεται για κάθε γυναίκα. Ωστόσο, η κρυοσυντήρηση ωαρίων μπορεί να αποτελέσει χρήσιμη επιλογή όταν: Η τεκνοποίηση αναβάλλεται για προσωπικούς ή επαγγελματικούς λόγους. Δεν υπάρχει ακόμη ο κατάλληλος σύντροφος, αλλά υπάρχει επιθυμία για μελλοντική απόκτηση παιδιού. Υπάρχει οικογενειακό ιστορικό πρόωρης εμμηνόπαυσης. Διαπιστώνεται μειωμένο ωοθηκικό απόθεμα. Πρόκειται να προηγηθεί θεραπεία που μπορεί να επηρεάσει τη γονιμότητα, όπως χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία. Υπάρχουν γυναικολογικές παθήσεις που ενδέχεται να επηρεάσουν τη λειτουργία των ωοθηκών, όπως η ενδομητρίωση. Πώς γίνεται η διαδικασία; Η διαδικασία περιλαμβάνει ορμονική διέγερση των ωοθηκών για περίπου 10-12 ημέρες, παρακολούθηση με υπερηχογραφήματα και αιματολογικές εξετάσεις και στη συνέχεια ωοληψία υπό ελαφρά μέθη. Τα ωάρια που συλλέγονται καταψύχονται με τη μέθοδο της υαλοποίησης και μπορούν να παραμείνουν αποθηκευμένα για πολλά χρόνια, μέχρι να αποφασίσει η γυναίκα να τα χρησιμοποιήσει. Η κρυοσυντήρηση αποτελεί εγγύηση μελλοντικής εγκυμοσύνης; Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η κρυοσυντήρηση ωαρίων αυξάνει τις μελλοντικές αναπαραγωγικές επιλογές, αλλά δεν αποτελεί εγγύηση εγκυμοσύνης. Οι πιθανότητες επιτυχίας εξαρτώνται από παράγοντες όπως: η ηλικία κατά την κατάψυξη, ο αριθμός των ωαρίων που καταψύχθηκαν, η ποιότητα των ωαρίων, η γενικότερη αναπαραγωγική υγεία της γυναίκας. Για τον λόγο αυτό, η έγκαιρη ενημέρωση και η συμβουλευτική από εξειδικευμένους επαγγελματίες αναπαραγωγικής ιατρικής είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Συμπέρασμα Η κρυοσυντήρηση ωαρίων δίνει στις γυναίκες τη δυνατότητα να διατηρήσουν τη γονιμότητά τους και να σχεδιάσουν το μέλλον τους με μεγαλύτερη ευελιξία. Αν και δεν υπάρχει μία ηλικία που να ταιριάζει σε όλες, η έγκαιρη αξιολόγηση της γονιμότητας και η συζήτηση με ειδικό μπορούν να βοηθήσουν κάθε γυναίκα να λάβει τη σωστή απόφαση τη σωστή στιγμή.

Εμείς, ως ειδικοί επιστήμονες-ερευνητές, σας βεβαιώνουμε ότι δεν μας αρκεί η εξήγηση «έτυχε». Αναζητούμε τις αιτίες ώστε τα προβλήματα να αντιμετωπίζονται αιτιολογικά.
Τα αίτια λοιπόν των αποβολών και της υπογονιμότητας τις κατατάσσουμε γενικά σε πέντε κύριες κατηγορίες : (α) ανοσολογικές και ιογενείς (β) γενετικές (γ) θρομβοφιλικές (δ) ορμονικές και (ε) λοιμώδεις μη ιογενείς. Καθεμιά από αυτές μπορεί να δημιουργήσει το πρόβλημα μόνη της, είτε σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες. Όπως θα φανεί από την αναλυτική περιγραφή άλλωστε, τα όρια μεταξύ των αιτίων δεν είναι σαφή, αφού πολλές από αυτές μπορεί να συμμετέχουν στην παθοφυσιολογία των άλλων

Η πρώτη φάση πρέπει να είναι ο καθορισμός του συνδυασμού των αιτίων που ευθύνονται για το πρόβλημα του ζεύγους.
Η δεύτερη φάση είναι η λήψη θεραπευτικών μέτρων για τις αιτίες που επιδέχονται τις πιο μόνιμες διορθώσεις.
Η τρίτη φάση είναι η επιλογή του τρόπου προσπάθειας (φυσικά ή υποβοηθούμενα) ενώ παράλληλα γίνεται αντιμετώπιση των υπόλοιπων αιτίων(με τις πιο παροδικές διορθώσεις).
Η προτελευταία φάση. Έχουμε κύηση και πρέπει να φτάσουμε καλά στην εβδομάδα 12.

Υπάρχουν ασάφειες και κενά στην υπάρχουσα γνώση των δύο κύριων αιτίων δηλαδή του ανοσολογικού και του μολυσματικού παράγοντα της υπογονιμότητας. Αυτό καθιστά το αντικείμενο “δύσκολο”.
Οι γιατροί που ασχολούνται με την υπογονιμότητα, ασχολούνται και με πολλά σημαντικά μεν αντικείμενα, άσχετα όμως με το θέμα μας που απαιτεί μεράκι και αφοσίωση.
Ασαφή ή άστοχα εργαστηριακά αποτελέσματα και προβλήματα στην αξιολόγηση τους.
Λόγω της πολυπαραγοντικότητας του προβλήματος απαιτείται ο ρόλος ειδικού pathologist διερεύνησης της υπογονιμότητας σαν βασικός συντονιστής και σύμβουλος του ζεύγους.